อย่าสันยา ...ว่าจะรักกันไปนาน ๆ
อย่าสันยา ...ว่าจะมีแค่เราคนเดียว
อย่าสันยา ...ถ้าม่เชื่อนัยคำสันยา
อย่าสันยา ...ถ้าม่เคยจะเชื่อจัย
อย่าสันยา ...ถ้ามันม่มีความหมาย
อย่าสันยา ...ถ้าคิดว่ามันจะทัมหั้ยเรารักกันดั้ยนาน
อย่าสันยา ...ถ้าคิดว่ามันเปนแค่คำพูด
อย่าสันยา ...อย่าสันยาถ้าทัมหั้ยม่ดั้ย
อย่าขอโทดเพราะมันม่ช่ายความผิดคัยทั้งนั้น ,,
[ รุ้มั้ยว่าเจ็บจะขาดจัยที่ต้องทนฝืนพูดฝืนบอกอรัยที่มันม่ตงกลับจัย ทั้งๆที่ม่อยากเลิกแต่ก่พูดม่ดั้ยเพราะคำพูดมันหมดความหมายไปแล้ว รุ้ว่าเทอนั้นอยากจะจากฉันไป
แล้วผิดมั้ยที่ม่อยากยอมรับว่าเจบ อยากทัมเปนม่เปนรัยเพื่อหลอกตาคัยๆ แม้อยากจะหั้ยยุวต่ออยากหั้ยรักกันนาน ๆ แต่ก่ทัมดั้ยแค่พูด
เพราะความเปนจิง รักมันทัมหั้ยเราเปนแบบนี้ ยิ่งรักมากแคร์มาก ก่ยิ่งทัมหั้ยเจบมาก
เรื่องอรัยนิดอรัยหน่อย เราก่เกบมาคิดมาก ทั้งๆที่รักกัน ม่อยากเลิกกัน แต่เพราะความม่เข้าจัย ทัมหั้ยเราต้องเสียจัยเอาความรุ้สึกนั้นๆ
มาบันทอนความรุ้สึกดีดีที่มีหั้ยกัน ถ้าคนที่เคยมีความหลังเค้าจะเริ่มต้นใหม่ม่ดั้ยแล้ว จะมีคำว่าโอกาสทัมมัย?
แต่โอกาสสำหลับมอสละ เบ้นมีหั้ยมั้ย?

ทั้งที่ม่อยากเลิก
ทั้งที่อยากรักกันนาน ๆ
ทั้งที่อยากจะกอดหั้ยแน่ ๆ
ทั้งที่อยากหั้ยสนจัย
ทั้งที่อยากจะยุวตงนี้นาน ๆ
ทั้งที่รักมากจนม่อยากเลิกแต่ก่ต้องทนรับ
ทั้งที่คำว่าเลิกแค่คำง่ายๆ แต่ก่เจบละลืมยากกว่าคำว่ารัก*
บ้างครั้งก่อยากถามคำว่ารักกลับคำว่าเลิกเบ้นพูดอันไหนง่ายกว่ากัน?
ทัมมัยเราม่ลองคุยกันดีดีบ้าง เลิกประชดกันบ้าง เพื่ออรัยจะดีขึ้น
ทั้งที่เรารักกันแต่เราม่เคยยอมกัลเลยสักครั้ง
แล้วอรัยที่เกิดขึ้นละ ต้องมานั่งทัมเหมือนม่เจบทั้งที่ขนาดนัยพังหมดแล้ว ! :(